برنامه جامع آموزش والدین دارای کودک اوتیسم

    0
    68 views

    خانواده های که کودک اوتیسمی دارند باید طبق برنامه آموزشی پیش بروند که این برنامه جامع آموزش والدین که دارای کودک اوتیسمی هستند را آماده کرده ایم.

    جلسات اولیه:

    از جلسه اول تا جلسه سوم یا چهارم

    دو هدف مهم در شروع یک برنامه وجود دارد:

    ۱ – ایجاد پیوند، احساس و صمیمیت گروهی به منظور افزایش که خوش بینی و توانمند سازی والدین و کاهش احساس گناه در آن ها.

    ۲ – بهبود تعامل والد-کودک

    پیوند گروهی و عضویت در گروه

    یک راه برای رسیدن به هدف اولیه راهنمایی والدین، بررسی وضعیت آن هاست.

    تجربیات مشترک بیشتر خانواده ها عبارت اند از:

    – هنگامی که والدین سرانجام متوجه می شوند یا مشاوران به آن ها می گوید که کودکشان اوتیسم دارد و فرزندشان آن کودکی نیست که انتظارش را داشتند، ممکن است بهبودی وجود نداشته باشد، بنابراین، احساس شوک، سردرگمی، گیجی و غم می کنند.

    – والدین به دلیل انجام بعضی از کارهایی که موجب اوتیسم کودکشان شده است و یا به خاطر پیدا نکردن تشخیص مناسب و درمان زودهنگام احساس گناه، شرم و افسوس می کنند. آن ها تصور می کنند که مثلا، شاید هنگام بچگی اجازه گریه کردن زیاد را به بچه را داده اند یا چرا زودتر متوجه نشدیم و یا شاید این تنبیهی است برای انجام کارهایی که در دوران جوانی انجام داده ایم. تاثیر این افکار ویرانگر و اشتباه به صورت چهره های نگران و حالت های افسرده، در بعضی رفتارهای اجتماعی خانواده ها نمود می یابد و خود را اسیر سرنوشت می دانند.

    اوتیسم در والدین، فراتر از یک رابطه است که نیاز به تصحیح داشته باشد. اوتیسم مانند سایر ناتوانی های رشدی در کودکان، والدین را با مشکلات متعددی رو به رو می سازد. مشکلاتی که سایر افراد جامعه هرگز با آن ها آشنا نیستند. والدین باید به تنهایی مشکلات را حل کنند، برای مثال هدف از زندگیشان آن چیزی نیست که آن ها می خواهند.

    – خانواده احساس متفاوت بودن، عجیب و غریب بودن و درد می کنند. آن ها می دانند که داشتن یک کودک ((عادی)) نمادی از عضویت در جامعه است. به همین علت اغلب خودشان را متفاوت از جامعه می دانند. این احساس از طریق واکنش های فرار پی در پی از سایر افراد جامعه خود را نمایان می سازد. کودک در حالی که اطوارها، صداهای عجیب و غریبی ایجاد می کنند و سایرین والدین را احمق تلقی می کنند، زیرا متوجه رشد نادرست کودک خود نمی شوند.

    – بسیاری از والدین به علت اینکه بیشتر وقتشان را در تلاش برای کنترل رفتارهای کودکشان صرف می کنند، احساس جدایی کرده و از خویشاوندانشان دوری می کنند.

    – اغلب خانواده ها از جست و جوی بی فایده پیرامون نظرهای متخصصان گیج و سردرگم هستند. در نتیجه چیزی جزء عصبانیت، سردرگمی و بعضی اوقات ناامیدی را برای آن ها به همراه ندارد. اما بعضی از خانواده ها به مرور به خود مطمئن می شوند مثلا، می گویند: خب، فهمیدیم کسی که می تواند به لاری کمک کند خود ما هستیم یا زمانی که برنامه مناسب را نیافته ایم اینجا را ترک نمی کنیم.

    – بدون کمک، رفتارهای عادی همانند، لباس پوشیدن هم سخت و دشوارند. والدین به موقع همدیگر را راضی و خشنود نمی کنند و با یکدیگر کمتر همکاری می کنند. هر دو خانواده به ویژه، مادر کم کم احساس تنهایی و درهم شکستن می کنند. اینگونه مشکلات ممکن است همسران را به طلاق، افسردگی ، اضطراب و حتی توانایی کم برای ارضای نیازهای کودکانشان سوق دهد.

    این تجربه ها به طور تلویحی منابعی هستند که مشاور می تواند برای دستیابی به دو هدفی که قبلا ذکر شد، از آن ها استفاده کند. رهبر گروه، خانواده ها را دعوت می کند (در حالی که دور یک میز نشستند) وضعیت کودک خود را توصیف کنند، مشاور چگونگی ایجاد چنین احساسی را در والدین مورد بررسی قرار می دهد و اینکه آن ها چگونه به تجربیاتشان معنی داده اند ( مانند سرزنش خود؟ ژنتیک؟) و یا چه طور به وقایع واکنش نشان داده اند.

    مشاور نکات اساسی را به ترتیب روی یک چارت دیواری یادداشت کند. مشاور بر ۳ نکته زیر تاکید می کند:

    ۱ – والدین همانند هر فردی که در این شرایط می توانست رفتار کند، عمل کرده است.

    ۲ – والدین پیامدهای مطلوب معینی را مانند، مهارت هایی که آن ها به کودکانشان آموخته اند کسب کرده اند.

    ۳ – بسیاری از خانواده ها تجربه های یکسانی داشته اند، آن ها می توانند هم اکنون و در آینده به یکدیگر کمک کنند. همچنان که بحث پیش می رود مشاور باید به والدین کمک کند تا برطبق نکاتی که ارائه شده، عمل کنند. درباره چیزهای دیگری که به نظر شما برای لاری کارایی دارد، فکر کنید. حالا که والدین دیگری را همانند خود مشاهده می کنید، فکر می کنید چه چیزی را می خواهید از آن ها بپرسید؟ مثلا، در هنگام نگرانی با فرزندتان به دیدن فیلم بروید. بنابراین، شما از یک نزد یک متخصص دیگری رفته اید، شما هرگز دست از تلاش برنداشته اید. این گفته “در مورد شما والدین چه قدر صحت دارد؟” بحث باید با توافق کلی میان خانواده ها و با توجه به توانمندی های والدین همانند، پایداری، شناخت مسئولیت اخلاقی و هوش و دانایی، خاتمه یابد. قرار گرفتن خانواده ها در جو گروه باعث می شود خانواده ها که کار گروهی را جایگزین کارهایی که خانوادها به تنهایی قادر به انجام آن بوده اند، بکنند.

    0

    پاسخ دادن